У калінкавіцкім строі яго шылі з тонкага саматканага сукна або фабрычных тканін (шарсцянкі, аксаміту, атласу, саціну) чорнага, радзей - цёмна-фіялетавага, цёмна-вішнёвага або сіняга колеру, а потым багата аздаблялі нашыўкай тасьмы розных колераў, машыннай ці ручной строчкай. У неглюбскім строі ён вырабляўся з чонага саціну і ўпрыгожваўся дэкаратыўным хлясцікам і складачкамі ззаду. У давыд-гарадоцка-тураўскім строі гэта прыгожы выраб з чырвонага, фіялетава-сіняга гладкафарбаванага або ўзорыстага атласу, саціну ці парчы, які часта прышываўся да спадніцы ў выглядзе ліфу.
Мы гаворым зараз пра гарсэт, вядомы таксама як кабат, шнуроўка, станік, кітлік. Гэтае адзенне ў выглядзе безрукаўкі з'яўлялася неад'емнай часткай святочнага народнага ўбору беларускіх жанчын. У розных рэгіенах Беларусі гарсэты адрозніваліся кроем (кароткія і прамыя; доўгія, прымацаваныя да спадніцы; прыталеныя з фальбонамі), матэрыялам (шылі з даматканых тканін або фабрычных: саціну, тонкага сукна, парчы, аксаміту, шоўку), колерам (чорныя, фіялетавыя, сінія, блакітныя, чырвоныя, малінавыя), дэкорам (упрыгожвалі пампонамі, махрамі, касцянымі, драўлянымі, металічнымі, плеценымі са шнура гузікамі, нашыўкамі і аблямоўкамі з каляровай тасьмы, тканін, скуры, галуна, паскамі карункаў, а таксама вышыўкай, узорыстым натыканнем). У арнаменах пераважалі паліхромныя раслінныя ўзоры (кветкі валошкі, сцяблінкі, лісце), але сустракаліся і строгія геаметрычныя матывы. Нязменнымі заставаліся толькі яскравая прыгажосць і адметная мастацкая выразнасць гэтага элементу традыцыйнага адзення.
У беларускую мову слова "гарсэт" трапіла праз польскую ("garset") з французскай ("corset"), дзе мела некалькі іншае вызначэнне: "corset" (ад "corps" - "цела") - шырокі пояс з умацаванымі пругкімі пласцінкамі, які вельмі туга ахоплівае і сцягвае ніжнюю частку грудной клеткі і жывот для надання фігуры грацыёзнасці і фарміравання стройнага стану.

Вучым родную мову разам!