Беларускі дыван - гэта ні ў якім разе не мэбля, але пасядзець на ім магчыма: калі ён, напрыклад, ляжыць на падлозе або засцелены на ложак (посцілка). Але найчасцей дываны ўсе ж такі прыбіваліся да сцяны - так яны і ўпрыгожвалі, і ўцяплялі жыллё. Дыван - гэта тканы (радзей вышываны, вязаны) выраб з воўны, бавоўны, лёну або шоўку. На беларускіх землях дыванаткацтва вядома яшчэ з часоў Старажытнай Русі: існавалі ткацкія цэхі ў гарадах, ткацкія майстэрні пры маёнтках і манастырах. Таму і кампазіцыі, і тэхнікі, і колеравыя схемы былі дасканала распрацаваны: выкарыстоўвалі пераборнае і падвойнае ткацтва, геаметрычныя і стылізаваныя раслінныя арнаметы. Самыя прыгожыя дываны, найчасцей з пэўнымі сюжэтамі ў малюнку (выявамі хлопца і дзяўчыны, птушак, дрэва жыцця) выкарыстоўвалі падчас вясельных абрадаў.
Асабіста вылучаюцца маляваныя дываны - менш працаемкая і больш танная замена тканым. Яны мелі выгляд палотнішчаў з даматканага матэрыялу, афарбаванага ў чорны колер, на якія наносілі, часам з выкарыстаннем трафарэтаў, пэўныя малюнкі і арнаменты. Распісвалі клеявымі і алейнымі фарбамі. Кампазіцыі такіх дываноў, створаныя ў наіўна-рэалістычнай манеры, адрозніваліся выключнай дэкаратыўнасцю і чыстымі, яскравымі колерамі, уключалі выявы кветак, букетаў, шматлікіх птушак (галубоў, ластавак, паваў) і жывёл (ільвоў, аленяў, зайцаў), архітэктурных элементаў і пейзажаў, сюжэтныя сцэнкі. Некаторыя маляваныя дываны, напрыклад, творы Алены Кіш, Язэпа Драздовіча, з'яўляюцца сапраўднымі шэдэўрамі народнага мастацтва, уключаны ў музейныя зборы, экспануюцца на выставах і натхняюць сучасных мастакоў.

Вучым родную мову разам!