Продолжая рубрику «Творчество нашей современницы в изобразительном искусстве», в марте мы познакомим вас с гомельской художницей-вышивальщицей Анной Валерьевной Пугачевой, чьи работы впечатляют высоким уровнем исполнения и художественной глубиной. Мастерица не просто вышивает, она создает шедевр с помощью двух простых инструментов - нитей и иглы.
Анна Пугачева родилась 5 марта 1969 года в Приморском крае, через некоторое время семья переехала в Гомель. Девочка росла в творческой атмосфере, ее увлечение рисованием всячески поддерживалось родителями, которые покупали все необходимое для развития художественных способностей. И уже в раннем детстве в душе будущей художницы зародилось стремление к творческому самовыражению, в будущем реализованное в искусстве вышивки.

Беларускае слова «бажнiца» - шматзначнае. У старадаўнія часы ім абазначалі паганскія свяцілішчы, у хрысціянскую эпоху - невялікія іканастасы або нават мініяцюрныя капліцы, якія ўзводзіліся ў месцах, дзе часта здзяйсняліся малітвы: на могілках, каля прыдарожных і прысядзібных крыжоў, над асабліва шанаванымі крыніцамі. Бажніцы маглі быць прамавугольнай і трохкутнай формы, багата ўпрыгожваліся разьбой, выцінанкамі, роспісам, а таксама ручнікамі, якія сімвалізуюць падзяку тых, хто моліцца за выкананне ўзнесеных просьбаў.

С 7 по 15 марта пройдёт профилактическая акция, в ходе которой работники МЧС проведут выступления, визиты, дадут разъяснения и рекомендации, а также помогут обследовать противопожарное состояние жилищ.

Загадкавым словам «бурштын» у беларускай мове завецца незвычайнай прыгажосці самацвет, вядомы людзям з часоў палеаліту, які валодае шэрагам дзіўных уласцівасцяў: выключным багаццем адценняў (каля 350, ад малочна-белых і празрыста-жоўтых да вінна-чырвоных, зялёных і нават блакітных), здольнасцю хутка награвацца і доўга захоўваць цяпло (за кошт нізкай цеплаправоднасці), а таксама электрызавацца пры трэнні і прыцягваць дробныя лёгкія прадметы. Усё таму, што бурштын - не мінерал, а скамянелая смала дрэў, якія раслі на планеце каля 120 мільёнаў гадоў таму. Зачараваныя амаль цудоўнымі асаблівасцямі самацвету, людзі ў розных кутках зямлі давалі яму розныя «гаворачыя» імёны: старажытныя грэкі - электрон, старажытныя рымляне - сукцынум, арабы - анбар, германцы - бернштайн, што значыць «гаручы камень», бо бурштын яшчэ і лёгка запальваецца, а пры гарэнні прыемна пахне, і гэты водар лічылі гаючым, напрыклад, пры хваробах сэрца. З верхненямецкай праз заходнеславянскія мовы і прыйшло ў нашу мову слова «бурштын».
На тэрыторыі сучаснай Беларусі бурштын вядомы з часоў сярэдняга неаліту (IV - сярэдзіна III тыс. да н. э.). Самыя раннія вырабы з самацвета ў фондах музея - гэта падвескі, якія датуюцца 2300-1800 гг. да н.э. (перыяд бронзавага веку) і паступілі на нашы землі па «бурштынавым шляху» з тэрыторыі Прыбалтыкі. Самымі шматлікімі ў музейным археалагічным зборы бурштыну з'яўляюцца каралі розных форм, якія адносяцца да перыяду канца X - XI стст. Цяпер у Брэсцкай вобласці, Лельчыцкім і Жыткавіцкім раёнах Гомельскай вобласці вядомы мясцовыя паклады сонечных самацветаў, якія ўтварыліся ў выніку руху ледавікоў 700 тысяч гадоў таму.
Прадмет з бурштыну, які мы прэзентуем вам сёння, можна ўбачыць на выставе «Тэрыторыя спадчыны. Радзімічы».

Вучым родную мову разам!

Загадкавым словам «бурштын» у беларускай мове завецца незвычайнай прыгажосці самацвет, вядомы людзям з часоў палеаліту, які валодае шэрагам дзіўных уласцівасцяў: выключным багаццем адценняў (каля 350, ад малочна-белых і празрыста-жоўтых да вінна-чырвоных, зялёных і нават блакітных), здольнасцю хутка награвацца і доўга захоўваць цяпло (за кошт нізкай цеплаправоднасці), а таксама электрызавацца пры трэнні і прыцягваць дробныя лёгкія прадметы. Усё таму, што бурштын - не мінерал, а скамянелая смала дрэў, якія раслі на планеце каля 120 мільёнаў гадоў таму.

Дорогие друзья! 

Гомельский дворцово-парковый ансамбль присоединился к республиканской акции "Прекрасное в прекрасном". В связи с этим, 8 марта 2026 г.  стоимость входных билетов, только для женщин, будет снижена! 

Входной билет во дворец Румянцевых и Паскевичей (постоянные и временные экспозиции, кроме коммерческих) для лиц получающих общее среднее, профессионально-техническое, среднее специальное и высшее образование дневной формы обучения, пенсионеров (при предъявлении подтверждающего документа) - 5 рублей;  для взрослых - 10 рублей.

Входной билет в экспозицию "Мир природы" (грот дворца) для всех категорий посетителей-женщин - 3 рубля.

Будем рады видеть вас у нас в музее!

26 февраля во дворце Румянцевых и Паскевичей прошло культурно-просветительское мероприятие «Достоинство и честь на парадном портрете», посвященное двум парным портретам из музейной экспозиции. Портреты выполнены художником Н. Шильдером в 1853 г. и изображают владельцев дворца - супругов Ивана Федоровича и Елизавету Алексеевну Паскевичей. Первая часть мероприятия прошла в Белой гостиной и была посвящена детальному рассмотрению картин и атрибутики, изображенной на них. Продолжением мероприятия стала тематическая экскурсия по историко-мемориальной экспозиции «Владельцы Гомельского имения Румянцевы и Паскевичи», в ходе которой посетители познакомились с оригиналами и копиями парадных портретов владельцев дворца и членов их семей разных эпох.

Падумаць толькі - усяго адзін адрэз тканіны з апрацаванымі канцамі, а колькі важных функцый выконваў! У традыцыйнай беларускай культуры абрус, які называўся таксама настольнікам і быў прызначаны для засцілання стала, актыўна выкарыстоўваўся ў абрадавай дзейнасці. На Каляды пад яго клалі сена, з якога пасля вячэры выцягвалі па травінцы ўсе члены сям'і і варажылі, якім будзе надыходзячы год. Астатняе сена аддавалі скаціне, каб яна была здаровая і тлустая. У апошні дзень Масленіцы абрусам накрывалі рэшткі вячэры на стале, каб у хаце год не было сварак. На Радаўніцу абрус слалі перад магіламі для правядзення памінальнай трапезы. «Адагнаць» навальнічную хмару і прадухіліць град, паводле павер'яў, можна было ўзмахамі абруса, якім накрывалі стол на Вялiкдзень.

Падумаць толькі - усяго адзін адрэз тканіны з апрацаванымі канцамі, а колькі важных функцый выконваў! У традыцыйнай беларускай культуры абрус, які называўся таксама настольнікам і быў прызначаны для засцілання стала, актыўна выкарыстоўваўся ў абрадавай дзейнасці. На Каляды пад яго клалі сена, з якога пасля вячэры выцягвалі па травінцы ўсе члены сям'і і варажылі, якім будзе надыходзячы год. Астатняе сена аддавалі скаціне, каб яна была здаровая і тлустая. У апошні дзень Масленіцы абрусам накрывалі рэшткі вячэры на стале, каб у хаце год не было сварак. На Радаўніцу абрус слалі перад магіламі для правядзення памінальнай трапезы. «Адагнаць» навальнічную хмару і прадухіліць град, паводле павер'яў, можна было ўзмахамі абруса, якім накрывалі стол на Вялiкдзень. Абрус з крошкамі асвячонай ежы слалі перад ёўняй, калі туды заязджаў воз з першым снапом зжатага жыта. Абрус абавязкова ўваходзіў у пасаг нявесты, а ўпрыгожвалі яго разнастайнымі спосабамі: ажурным і пераборным ткацтвам, вышыўкай, набіваным арнаментам, аплікацыяй, карункамі і махрамі. Паколькі абрус звычайна складаўся з дзвюх сшытых полак, то яны часта злучаліся паскам ігольчатых карункаў, пазней - карункавай прошвай, вязанай кручком. Абрусы Гомельшчыны вылучаюцца багаццем арнаментальных форм і разнастайнасцю сродкаў аздаблення.
Лічыцца, што беларускае слова «абрус» праз шэраг прамежкавых формаў узыходзіць да праславянскага дзеяслова «brъsnǫti» - «выціраць, абціраць, церці».

Вучым родную мову разам!

Друзья! Напоминаем, что уже сегодня, 26 февраля в 18.00, состоится кураторская экскурсия по выставочному проекту «Территория наследия. Радимичи» (реализован при поддержке гранта Президента Республики Беларусь). В экспозиции, основанной на материалах археологических исследований памятников X-XII вв. на территории Гомельского Поднепровья, вы сможете узнать об особенностях материальной культуры населения одного из объединений восточных славян - радимичей.

Стоимость посещения кураторской экскурсии, а также постоянных и временных экспозиций дворца Румянцевых и Паскевичей - 15 руб. Детям до 7 лет в сопровождении родителей - бесплатно. Информация по тел.: (0232) 50-95-43