Мяккасць, утульнасць і нейкая асаблівая цеплыня ўтойваюцца ў слове «аксаміт» - як быццам шаўковая тканіна з густым пухнатым ворсам няўзнак дакранаецца да вашай рукі. Упершыню аксаміт пачалі вырабляць на Далёкім Усходзе - па меркаваннях даследчыкаў, у Кітаі ці ў Індыі, а вось назва «аксаміт» прыйшла ў нашу родную мову з грэчаскай, дзе «hexamiton» (дасл. «з шасці нітак») - найменне раскошнай тоўстай тканіны з узорам з кручаных залатых або срэбных нітак.
У старабеларускіх пісьмовых крыніцах аксаміт згадваецца з XV ст., у прыватнасці, у кантэксце апісання адзення («шуба соболья, волочоная аксамитомъ») і культавых прадметаў («Еванъгелие, синимъ оксамитомъ крыто»). «Сапраўдны», шаўковы аксамiт з'яўляўся прывазным прадуктам і каштаваў вельмі дорага; мясцовая вытворчасць на аснове ільну і воўны была арганізавана, па некаторых звестках, толькі ў XVII ст., але нават пасля гэтага матэрыял доўгі час заставаўся прадметам раскошы, даступным вельмі нямногім. У беларускай мове існуе таксама гістарызм «аксамітка», які захаваўся на старонках «Віцебскага краёвага слоўніка» М. Каспяровіча (1927 г.) і азначае галаўны ўбор нявесты на Віцебшчыне.

Основные рекомендации и меры предосторожности при угрозе схода снега с крыш зданий:
- не приближаться к домам со скатными крышами, с которых возможен сход снега, не позволяйте находиться в таких местах детям;
- не оставлять автомобили вблизи сооружений, на карнизах которых образовались сосульки и нависание снега;
- при наличии ограждения опасного места не пытаться проходить за ограждение, а обойти опасные места другой дорогой;
- не ходить по улице в наушниках, вы не услышите шума падающего снега с крыши.

Важно! Если во время движения по тротуару вы услышали наверху подозрительный шум - нельзя останавливаться, поднимать голову и рассматривать, что там случилось. Возможно, это сход снега или ледяной глыбы. Бежать от здания тоже нельзя. Нужно как можно быстрее прижаться к стене, козырёк крыши послужит укрытием.

Дарагія сябры!

20 лютага 2026 г., напярэдадні Міжнароднага дня роднай мовы, што адзначаецца штогод 21 лютага, будзе праведзена дадатковая куратарская экскурсія па выставе "Акім Шаўчэнка. У пошуку" на беларускай мове. Вы пазнаёміцеся з творчымі шляхам і пошукам нашага знакамітага земляка, ураджэнца вёскі Карма Добрушскага раёна - мастака Акіма Міхайлавіча Шаўчэнкі, а таксама са знаходкамі супрацоўнікаў музея пры вывучэнні калекцыі твораў аўтара.

Чакаем вас 20 лютага 2026 г. а 16 гадзіне ў палацы Румянцавых і Паскевічаў! Будзе цікава!

Кошт наведання куратарскай экскурсіі, а таксама пастаянных і часовых экспазіцый палаца Румянцавых і Паскевічаў - 15 руб. Дзецям да 7 гадоў у суправаджэнні бацькоў - бясплатна.

Інфармацыя па тэл.: (232) 50-95-96

 

Аловак добра вядомы ўсім, бо грыфель, схаваны ў драўляны корпус, - гэта ці ледзь не самы першы інструмент для творчасці, які трапляе ў нашы рукі ў дзяцінстве. Але чаму ён называецца менавіта так? Беларускае «аловак» паходзіць ад польскага «olowek»; гэтыя словы ўзыходзяць да агульнаславянскага «olowo», якое ў старажытнарускай мове з XI і аж да XVI ст. азначала як волава, так і свінец, а ў землях заходніх славян - толькі свінец. Тым часам, у XIII-XVII стст. для пісьма актыўна выкарыстоўваліся як раз свінцовыя стрыжні, якія пакідалі няяркі, але адрозны след; пазней у свінец сталі дадаваць да траціны волава - з мэтай надання насычанасці рысцы. Сувязь «алоўка» і «волава» прасочваецца і ў такіх архаізмах, як «оловко» (састарэлае абазначэнне графіту) і «оловеник» (як мяркуецца, адмысловая папера для пісьма алоўкам).
Гісторыя «імя» алоўка цікавая, але больш захапляльнымі з'яўляюцца магчымасці творчай рэалізацыі, якія прыхаваныя ў гэтым простым прадмеце. Сапраўдныя шэдэўры стваралі з дапамогай алоўка Жан Агюст Дамінік Энгр, Ілля Рэпін, Валянцін Сяроў, а таксама наш зямляк - вядомы мастак Акім Міхайлавіч Шаўчэнка. Дарэчы, яго шлях у выяўленчым мастацтве пачаўся якраз з двух алоўкаў - чырвонага і сіняга, прывезеных бацькам будучага мастака з працоўнай паездкі. У далейшым адной толькі стрыманай і строгай мовай алоўка Акім Міхайлавіч распавёў на паперы сотні гісторый і вобразаў, поўных энергіі, руху і жыцця. Пазнаёміцца з графічнымі і жывапіснымі работамі класіка беларускага мастацтва можна на выставе «Акім Шаўчэнка. У пошуку», якая зараз экспануецца ў цэнтральнай частцы палаца Румянцавых і Паскевічаў.

Вучым родную мову разам!

Аловак добра вядомы ўсім, бо грыфель, схаваны ў драўляны корпус, - гэта ці ледзь не самы першы інструмент для творчасці, які трапляе ў нашы рукі ў дзяцінстве. Але чаму ён называецца менавіта так? Беларускае "аловак" паходзіць ад польскага "olowek"; гэтыя словы ўзыходзяць да агульнаславянскага «olowo», якое ў старажытнарускай мове з XI і аж да XVI ст. азначала як волава, так і свінец, а ў землях заходніх славян - толькі свінец. Тым часам, у XIII-XVII стст. для пісьма актыўна выкарыстоўваліся як раз свінцовыя стрыжні, якія пакідалі няяркі, але адрозны след; пазней у свінец сталі дадаваць да траціны волава - з мэтай надання насычанасці рысцы. Сувязь «алоўка» і «волава» прасочваецца і ў такіх архаізмах, як «оловко» (састарэлае абазначэнне графіту) і «оловеник» (як мяркуецца, адмысловая папера для пісьма алоўкам).

В 2026 г. исполняется 130 лет со дня рождения известного белорусского художника-графика, педагога, Заслуженного деятеля искусств БССР Льва Марковича (Мееровича) Лейтмана.
Лев Лейтман родился весной 1896 г. в местечке Петриков Мозырского уезда Минской губернии. Почти сразу же его семья переехала в г. Городок Витебской губернии. Увлечение Лейтмана рисованием началось в переломную эпоху, когда художественная жизнь страны бурлила и развивалась под влиянием течений русского авангарда. Будущий художник занимался в школе рисования и живописи знаменитого Юделя Пэна (Витебск; 1913-1914, 1923-1926), а также в художественной школе-студии Ю. Р. Бернштадского (Одесса; 1916-1917). После обучения Лейтман преподавал изобразительное искусство в различных учреждениях народного образования, в том числе в Витебском художественном училище. Организованное ещё в 1919 г. Марком Шагалом, это учебное заведение было единственным учреждением в БССР, готовившим живописцев и графиков. Лев Лейтман проработал там 10 лет (1931-1941), последний год из которых - в должности директора.

15 февраля 2026 года в Республике Беларусь отмечается День памяти воинов-интернационалистов, приуроченный к 37-й годовщине вывода советских войск из Афганистана. Дата 15 февраля 1989 года, когда последняя колонна советских войск покинула территорию Афганистана, стала особой для многих народов СССР, в том числе для белорусов. Сегодня в нашей стране проживает более 21 тысячи воинов-интернационалистов. Ежегодно в этот день мы чествуем тех, кто воплотил в себе образ мужества и стойкости советского солдата. Накануне этого памятного дня учреждение приглашает воинов-интернационалистов и членов их семей на бесплатную экскурсию по музею, которая состоится 13 февраля в 11.00. Будем рады видеть вас во дворце!

Контактные телефоны: (0232) 50-95-93, 50-96-91

Абраз - свяшчэнная выява Ісуса Хрыста, Божай Маці, святых і анёлаў, у хрысціянстве (асабліва ў праваслаўі) ушанаваная згодна догмату, які быў сфармуляваны на Сёмым Усяленскім саборы ў 787 годзе. Слова прыйшло ў беларускую мову з царкоўнаславянскай, дзе «образъ» абазначае «сімвал», «змест», «падабенства», «аблічча».
Самабытная беларуская іканапісная школа складалася на працягу некалькіх стагоддзяў на аснове візантыйскіх і старажытнарускіх традыцый пад уплывам ідэй эпохі Адраджэння, барока і класіцызму. Для яе характэрныя светлы каларыт, лірычнасць, аб'ёмнасць і перспектыўнасць выяў, арнаментальныя фоны.
Асобнага згадвання заслугоўвае «народны» іканапіс - абразы, выкананыя мастакамі-самавукамі без выканання строгіх канонаў. Падобныя абразы адрозніваліся наіўнасцю і чуллівай непасрэднасцю выяў, але адначасова ярка адлюстроўвалі асаблівасці лакальных мастацкіх традыцый.

Вучым родную мову разам!

Дорогие друзья! Вчера во дворце Румянцевых и Паскевичей открылась новая выставка «Дамская сумочка», на которой представлены предметы из частного собрания гомельского коллекционера Сергея Путилина. Она разместилась в постоянно действующей экспозиции "Жилой интерьер конца XIX - нач. XX века" и дала старт целому выставочному проекту под названием «Мелочи жизни».
На открытии посетители познакомились с изысканными вещицами, популярными у дам прошлых лет. Среди них - различные варианты сумок всевозможных форм, размеров и материалов: бисерные, из металлических плетеных звеньев на ручке-цепочке, сумочки-мешочки, ридикюли. Совсем рядом разместилось содержимое этих сумочек. На выставке вы увидите, чем наполняли эти драгоценные аксессуары дамы того времени: изящными флаконами для помад и пудреницами, тонкими перчатками, карманными часами, зеркальцами и множеством других личных мелочей, раскрывающих быт и нравы ушедших столетий.
Ждем Вас во дворце Румянцевых и Паскевичей!