С 11 сентября 2026 г. в рамках постоянно действующей экспозиции «Беларусь XXI века» начнет работу выставка «...Ибо таковых зверей в окрестностях сего города много...», посвященная гербу города и его главному символу - рыси.
Зоркость, осторожность и сила - этими качествами обладает дикая кошка под названием рысь. Как и домашняя, она способна урчать и не умеет, как тигр, рычать. Весит в 6 раз больше обычного кота и в 10 раз меньше тигра. Главная особенность - кисточки-антенны на ушах, без которых она лишилась бы идеального слуха. Вопреки мифам, рысь редко прыгает на жертву с дерева, оттого вместо длинного хвоста-балансира хвостик у нее как будто обрубленный и используется для подачи сигналов своим собратьям. А еще она может совершать прыжки в длину до четырех метров и заметить жертву на расстоянии семидесяти пяти. Свое имя животное получило от праславянского корня, обозначающего рыжий или русый цвет, ведь окрас шерсти рыси - рыжевато-бурый с темными пятнами.

З лацінскай (missa) праз польскую (msza) у беларускую мову прыйшло слова "імша". Яно абазначае цэлебрацыю (афіцыйнае здзяйсненне абрадаў пад кіраўніцтвам адпаведнага служыцеля) сакрамэнту Еўхарыстыі - галоўную літургію ў каталіцкім касцёле. Еўхарыстыя, устаноўленая, паводле біблейскай гісторыі, самім Ісусам Хрыстом падчас Апошняй Вячэры, з'яўляецца падзякай Збавіцелю за ахвяру, прынесеную дзеля выратавання свету. Абрады імшы пачалі складацца яшчэ ў апостальскія часы (І ст. н. э.). Яе парадак уключае наступныя часткі: уступныя абрады, літургію слова, еўхарыстычную літургію, абрады заканчэння. Асноўнай мовай імшы застаецца лацінская, але па выніках Другога Ватыканскага Сабора (1962 - 1965 гг.) цэлебрацыю дазваляецца праводзіць таксама і на нацыянальных мовах.

Кто нам нужен: уборщик помещений

Контактный телефон: 50-96-99, 50-95-98

Адным з цікавых элементаў неглюбскага традыцыйнага комплекса жаночага аддзення, аднаго з найбольш складаных і старажытных у Беларусі, з'яўляецца запіна (запінка) - тып нагруднага фартуха. Яе шылі са шчыльнага белага тканага палатна ў дробны папярочны рубчык або з глыбокім рэльефным малюнкам, які спалучае розныя па памеры квадраты і прастакутнікі. Упрыгожвалі запіну вузкімі арнаментальнымі палосамі, вышыўкай, вязанымі карункамі. Краі таксама аздаблялі махрамі, выкананымі ў тэхніцы вузельчыкавага пляцення, або пяцельнымі махрамі. Насілі запіну паверх кашулі замест гарсэту, які з'явіўся значна пазней.

На мінулым тыдні мы ўзгадвалі зыбку, у якой калыхаюць немаўлятак, каб ім лепш спалося, а сёння распавядзем крыху пра тое, што займала дзіця па-за межамі сна: дакладней, пра цацку, ляльку, або, як яе яшчэ называлі, - забаўку. На першы погляд, рэч вельмі простая: забаўкі звычайна рабілі самастойна з драўляных цурак, саломы, кудзелі, кары, шышак, жалудоў, адрэзкаў тканін і іншых спадручных матэрыялаў. Але на самой справе лялька-забаўка - гэта цэлы свет у мініяцюры: у ёй зашыфраваны стан грамадства, сістэма адносінаў у ім, маральныя якасці і эстэтычныя патрабаванні, своеасаблівасць мастацкай культуры. Менавіта праз гульню з забаўкай маленькі чалавек знаёміцца і далучаецца да сацыяльнага асяроддзя, у якім будзе праходзіць яго далейшае жыццё. Змяшчаць велізарныя сэнсы ў невялічкую забаўку пачалі яшчэ нашы продкі: найбольш старажытная гліняныя цацкі адносяцца да неаліту. У той час яны выконвалі таксама і рытуальную функцыю. Пазней, з развіццём ганчарства, выраб гліняных забавак набыў рамесніцкі размах. Стваралі фігуркі людзей, свістулькі ў выглядзе звяроў і птушак, бразготкі (пустацелыя шарыкі з каменьчыкамі ўнутры), якія часам упрыгожвалі карычневай, жоўтай, зялёнай або празрыстай палівай.

Шырока распаўсюджанымі ў народным побыце былі таксама драўляныя забаўкі, адметнай рысай якіх была імітацыя руху: "Кавалі", "Коннікі", "Кураняты дзяўбуць зерне" і інш. На мяжы XIX - XX стст. такія лялькі вырабляліся масава і прадаваліся на кірмашах.

Август - особенный рубеж смены сезонов, когда лето щедро преподносит последние, самые пышные дары, постепенно уступая место осенней тишине. Художники нередко демонстрируют в живописи этот ускользающий момент, который словно «замирает» в изобилии сочных натюрмортов, где буйство садовых цветов соседствует со зрелыми плодами. Творческий путь художницы Елены Дмитриевны Машковцевой, которая является новым героем нашей ежемесячной рубрики, такой же яркий и насыщенный, как и ее картины. На примере ее работ можно проследить тот самый тонкий, неуловимый переход между двумя сезонами, который художница сумела бережно запечатлеть и отразить на холсте.