26 февраля во дворце Румянцевых и Паскевичей прошло культурно-просветительское мероприятие «Достоинство и честь на парадном портрете», посвященное двум парным портретам из музейной экспозиции. Портреты выполнены художником Н. Шильдером в 1853 г. и изображают владельцев дворца - супругов Ивана Федоровича и Елизавету Алексеевну Паскевичей. Первая часть мероприятия прошла в Белой гостиной и была посвящена детальному рассмотрению картин и атрибутики, изображенной на них. Продолжением мероприятия стала тематическая экскурсия по историко-мемориальной экспозиции «Владельцы Гомельского имения Румянцевы и Паскевичи», в ходе которой посетители познакомились с оригиналами и копиями парадных портретов владельцев дворца и членов их семей разных эпох.

Падумаць толькі - усяго адзін адрэз тканіны з апрацаванымі канцамі, а колькі важных функцый выконваў! У традыцыйнай беларускай культуры абрус, які называўся таксама настольнікам і быў прызначаны для засцілання стала, актыўна выкарыстоўваўся ў абрадавай дзейнасці. На Каляды пад яго клалі сена, з якога пасля вячэры выцягвалі па травінцы ўсе члены сям'і і варажылі, якім будзе надыходзячы год. Астатняе сена аддавалі скаціне, каб яна была здаровая і тлустая. У апошні дзень Масленіцы абрусам накрывалі рэшткі вячэры на стале, каб у хаце год не было сварак. На Радаўніцу абрус слалі перад магіламі для правядзення памінальнай трапезы. «Адагнаць» навальнічную хмару і прадухіліць град, паводле павер'яў, можна было ўзмахамі абруса, якім накрывалі стол на Вялiкдзень. Абрус з крошкамі асвячонай ежы слалі перад ёўняй, калі туды заязджаў воз з першым снапом зжатага жыта. Абрус абавязкова ўваходзіў у пасаг нявесты, а ўпрыгожвалі яго разнастайнымі спосабамі: ажурным і пераборным ткацтвам, вышыўкай, набіваным арнаментам, аплікацыяй, карункамі і махрамі. Паколькі абрус звычайна складаўся з дзвюх сшытых полак, то яны часта злучаліся паскам ігольчатых карункаў, пазней - карункавай прошвай, вязанай кручком. Абрусы Гомельшчыны вылучаюцца багаццем арнаментальных форм і разнастайнасцю сродкаў аздаблення.
Лічыцца, што беларускае слова «абрус» праз шэраг прамежкавых формаў узыходзіць да праславянскага дзеяслова «brъsnǫti» - «выціраць, абціраць, церці».

Вучым родную мову разам!

Мяккасць, утульнасць і нейкая асаблівая цеплыня ўтойваюцца ў слове «аксаміт» - як быццам шаўковая тканіна з густым пухнатым ворсам няўзнак дакранаецца да вашай рукі. Упершыню аксаміт пачалі вырабляць на Далёкім Усходзе - па меркаваннях даследчыкаў, у Кітаі ці ў Індыі, а вось назва «аксаміт» прыйшла ў нашу родную мову з грэчаскай, дзе «hexamiton» (дасл. «з шасці нітак») - найменне раскошнай тоўстай тканіны з узорам з кручаных залатых або срэбных нітак.
У старабеларускіх пісьмовых крыніцах аксаміт згадваецца з XV ст., у прыватнасці, у кантэксце апісання адзення («шуба соболья, волочоная аксамитомъ») і культавых прадметаў («Еванъгелие, синимъ оксамитомъ крыто»). «Сапраўдны», шаўковы аксамiт з'яўляўся прывазным прадуктам і каштаваў вельмі дорага; мясцовая вытворчасць на аснове ільну і воўны была арганізавана, па некаторых звестках, толькі ў XVII ст., але нават пасля гэтага матэрыял доўгі час заставаўся прадметам раскошы, даступным вельмі нямногім. У беларускай мове існуе таксама гістарызм «аксамітка», які захаваўся на старонках «Віцебскага краёвага слоўніка» М. Каспяровіча (1927 г.) і азначае галаўны ўбор нявесты на Віцебшчыне.

Вучым родную мову разам!

Аловак добра вядомы ўсім, бо грыфель, схаваны ў драўляны корпус, - гэта ці ледзь не самы першы інструмент для творчасці, які трапляе ў нашы рукі ў дзяцінстве. Але чаму ён называецца менавіта так? Беларускае «аловак» паходзіць ад польскага «olowek»; гэтыя словы ўзыходзяць да агульнаславянскага «olowo», якое ў старажытнарускай мове з XI і аж да XVI ст. азначала як волава, так і свінец, а ў землях заходніх славян - толькі свінец. Тым часам, у XIII-XVII стст. для пісьма актыўна выкарыстоўваліся як раз свінцовыя стрыжні, якія пакідалі няяркі, але адрозны след; пазней у свінец сталі дадаваць да траціны волава - з мэтай надання насычанасці рысцы. Сувязь «алоўка» і «волава» прасочваецца і ў такіх архаізмах, як «оловко» (састарэлае абазначэнне графіту) і «оловеник» (як мяркуецца, адмысловая папера для пісьма алоўкам).
Гісторыя «імя» алоўка цікавая, але больш захапляльнымі з'яўляюцца магчымасці творчай рэалізацыі, якія прыхаваныя ў гэтым простым прадмеце. Сапраўдныя шэдэўры стваралі з дапамогай алоўка Жан Агюст Дамінік Энгр, Ілля Рэпін, Валянцін Сяроў, а таксама наш зямляк - вядомы мастак Акім Міхайлавіч Шаўчэнка. Дарэчы, яго шлях у выяўленчым мастацтве пачаўся якраз з двух алоўкаў - чырвонага і сіняга, прывезеных бацькам будучага мастака з працоўнай паездкі. У далейшым адной толькі стрыманай і строгай мовай алоўка Акім Міхайлавіч распавёў на паперы сотні гісторый і вобразаў, поўных энергіі, руху і жыцця. Пазнаёміцца з графічнымі і жывапіснымі работамі класіка беларускага мастацтва можна на выставе «Акім Шаўчэнка. У пошуку», якая зараз экспануецца ў цэнтральнай частцы палаца Румянцавых і Паскевічаў.

Вучым родную мову разам!

Абраз - свяшчэнная выява Ісуса Хрыста, Божай Маці, святых і анёлаў, у хрысціянстве (асабліва ў праваслаўі) ушанаваная згодна догмату, які быў сфармуляваны на Сёмым Усяленскім саборы ў 787 годзе. Слова прыйшло ў беларускую мову з царкоўнаславянскай, дзе «образъ» абазначае «сімвал», «змест», «падабенства», «аблічча».
Самабытная беларуская іканапісная школа складалася на працягу некалькіх стагоддзяў на аснове візантыйскіх і старажытнарускіх традыцый пад уплывам ідэй эпохі Адраджэння, барока і класіцызму. Для яе характэрныя светлы каларыт, лірычнасць, аб'ёмнасць і перспектыўнасць выяў, арнаментальныя фоны.
Асобнага згадвання заслугоўвае «народны» іканапіс - абразы, выкананыя мастакамі-самавукамі без выканання строгіх канонаў. Падобныя абразы адрозніваліся наіўнасцю і чуллівай непасрэднасцю выяў, але адначасова ярка адлюстроўвалі асаблівасці лакальных мастацкіх традыцый.

Вучым родную мову разам!

Сябры!
Гомельскі палацава-паркавы ансамбль з задавальненнем далучаецца да праекта "Кожная пятніца - роднае, сваё".
З 6 лютага 2026 г. мы пачынаем віртуальную рубрыку «Вучым родную мову разам з музеем!». Абрус, бэз, каханне - словы з нашай роднай мовы, што лашчаць слых і кранаюць асаблівыя струны ў душы кожнага з нас. У новым праекце кожную пятніцу мы будзем перагортваць старонкі віртуальнага слоўніка і атрымліваць асалоду ад паэтычнасці і непаўторнасці родных слоў, якія абазначаюць самыя розныя з'явы наваколля - ад прадметаў да пачуццяў і перажыванняў, а ілюстрацыямі стануць творы мастацтва і гістарычныя артэфакты з музейнага збору.
Акрамя таго, кожную першую пятніцу месяца мы будзем ладзіць куратарскія экскурсіі па выставе "Акім Шаўчэнка. У пошуку" на беларускай мове. Яны пазнаёмяць вас з творчым шляхам нашага знакамітага земляка - мастака Акіма Міхайлавіча Шаўчэнкі, а таксама з творчымі пошукамі і знаходкамі супрацоўнікаў музея пры вывучэнні калекцыі твораў аўтара. Першая куратарская экскурсія па выставе адбудзецца 6 лютага а 16 гадзіне. А прыемным бонусам у лютым стане яшчэ адна экскурсія па выставе, што адбудзецца 20 лютага, напярэдадні Дня роднай мовы. Сачыце за нашымі навінамі!

Вучым родную мову разам!

Чытайце артыкул аб удзеле музея ў праекце на сайце інфармацыйнага агенцтва БелТА.

Уважаемые посетители, с 31 января киоск сувениров (в парке) временно не работает по техническим причинам. Приносим извинения за доставленные неудобства!

Сувенирную продукцию можно приобрести в магазине сувениров (административный корпус). Время работы: СР-ПТ – 11:00-19:00; СБ-ВС – 10:00-18:00.

Уважаемые посетители!
27 января 2026 года дворец Румянцевых и Паскевичей и экспозиция «Мир природы» (грот дворца) закрыты по техническим причинам.
Приносим извинения за временные неудобства.